(…)
Jest willowa miejscowość, nazywa się
groźnie Świder, rzeczka tej samej nazwy lśni za willami w tyle;
tutaj nocą sierpniową, gdy pod
gwiazdami idę, spadają niektóre gwiazdy, ale nie na te wille,
spadają bez eksplozji na biedną
głowę moją, a wille w stylu groźnym tak jak stały, tak stoją -
dzień i noc; i znów nocą nikły blask
je oświetla; cóż im "Concerto grosso" Fryderyka Jerzego Haendla!
Te wille, jak wójt podaje, są w
stylu "świdermajer".
(…)
Konstanty Ildefons Gałczyński „Wycieczka do Świdra”
Świdermajer (styl nadświrzański) - nazwa drewnianej architektury letniskowej powstającej na przełomie XIX i XX w. na tzw. Linii Otwockiej - miejscowościach znajdujących się wzdłuż linii kolejowej od Wawra po Śródborów: Anin, Międzylesie, Radość, Zbójna Góra, Miedzeszyn, Falenica, Emilianów, Józefów, Świder oraz Otwock.
Twórcą tego stylu budownictwa był Michał Elwiro Andriolli mieszkający od 1880 roku w osadzie położonej po obu stronach rzeki Świder (od 1883 osada otrzymała nazwę Brzegi).
Świdermajer posiada elementy tradycyjnego budownictwa mazowieckiego, rosyjskiego i alpejskich schronisk. Główna bryła budynku wzorowała się na architekturze szwajcarskiej, jednak Andriolli wzbogacił ją o werandy i przedsionki zaczerpnięte z rosyjskiego budownictwa drewnianego. Dla stylu "świdermajer" charakterystyczne są drewniane ażurowe zdobienia werand i ganków oraz szpiczaste zwieńczenia dachów.
Nazwę stylu wymyślił po II wojnie światowej Konstanty Ildefons Gałczyński.
nowe budynki również nawiązują do stylu Świdermajer
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz